اینجا؛ بهار، از تمام سایه ها و روزنه های نور ، خود را فریاد می زند… 
بهار نارنج، نفست را پر می کند، آغوشت می کشد، آرامت می کند، پنجره ات را باز می کند؛  آفتابی که پنهان شده انگارش می کردی؛ نشانت می دهد، و طعم بوسه های خدایم را، به جان ات می چشاند؛ …

  می خواهم پرواز کنم؛
بی هیچ بالی برای پرواز؛ که تو را دارم…
 اینجا بهشت به تو می دهند،
 باور کن بهشت، ساده تر از هر واژه پیچاپیچ!!
به کوچکی یک بهار ِ نارنج…
به پاداش چشمانی که همه چیز را عاشقانه می بینند!

من خدا را نفس می کشم...
اینجا مانده ام تا انقدر عطر بهار نارنج به جانم نفوذ کند، که تا بهار بعد پابرجا بمانم و سردی زمستان مرا از پای در نیاورد؛ ریشه هایم را نخشکاند